CHITOTSU AIRU GREED
PATRONUS | BOGIN: flaming | rekin
RÓŻDŻKA: 13 cali | cis | włos demimoza
ZNAKI SZCZEGÓLNE: blizny na lewym przedramieniu
WZROST | KOLOR OCZU | KOLOR WŁOSÓW: 1,70m | brązowe | jasny brąz/rudy
FUNKCJE SPECJALNE: Prefekt | Pałkarz Slytherinu
ZNAK ZODIAKU | PUPIL: Strzelec | Lelek Wróżebnik
URODZINY | MIEJSCE URODZENIA: 29.11 | Manchester
URODZINY | MIEJSCE URODZENIA: 29.11 | Manchester
Rodzice po rozwodzie - od dziecka mieszkała wraz z ojcem w jednym z mniejszych, brytyjskich miasteczek. Nie była to wieś, mieścina miała kilka sklepów, rynek, targowisko - ale i tak dziewczyna wyniosła stamtąd lęk przed wielkimi tłumami, dlatego też nie lubi korzystać z pociągów. Brr, te zatłoczone dworce..
Nie wyróżnia się niczym - raczej nie pcha się w centrum wydarzeń, stoi bardziej z boku, ale nie jest nieśmiała. Co dziwne w połączeniu z innymi cechami - ma cięty język, co zabawnie kontrastuje się z jej osobowością. Jednak niezbyt często używa tej "zdolności", nie lubi zwracać na siebie uwagi.
Różdżka, którą się posługuje, ma 13 cali długości, wykonana jest z cisu, w rdzeniu włos demimoza.
Bardzo sztywna, wydająca charakterystyczny świst. Drewno ciemne, pokryte srebrnymi żyłkami, przypominającymi pęknięcia. Kupiona nie u Ollivandera, a zrobiona przez jej własnego ojca.
Bardzo sztywna, wydająca charakterystyczny świst. Drewno ciemne, pokryte srebrnymi żyłkami, przypominającymi pęknięcia. Kupiona nie u Ollivandera, a zrobiona przez jej własnego ojca.
~~~~~~~~~~~~~~
"Potwory umysłu są znacznie gorsze niż te istniejące naprawdę. Strach,
zwątpienie i nienawiść okaleczyły więcej osób niż jakiekolwiek
zwierzęta."
~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~
Chi mierzy ledwo metr siedemdziesiąt wzrostu. Nie przeszkadza jej to, uważa, że to akurat w sam raz. Włosy, zazwyczaj delikatnie kręcone na końcówkach są dosyć długie, rzadko nosi je spięte, zazwyczaj pozwalając, by swobodnie opadały jej na ramiona. Oczy ma typowo azjatyckie, choć są trochę większe. Drobna twarzyczka i mały, płaski nos to kolejna cecha, którą dostała w genach po matce.
Jeśli nie musi wciskać się w szkolną szatę wybiera raczej ubrania w stonowanych barwach, nie nosi też zbyt często spodni. Najczęściej są to jasne sukienki, długie swetry bądź spódnice i zakolanówki.
Na lewym przedramieniu ma sporo okropnych blizn, układających się w słowo "Zdrajczyni". Dba o to, by w każdej chwili miejsce to było zasłonięte bandażem bądź zawiązaną chustką.~~~~~~~~~~~~~~
Urodziła się 29 listopada, w Manchesterze. Jej matka, Airu była azjatką, pochodzenia koreańsko-japońskiego. Wyemigrowała z Korei do Wielkiej Brytanii, w poszukiwaniu spokoju i "za chlebem".
Spotkała tam miłość, a wiadomo, jak jest najczęściej - skończyło się to dzieckiem. Matka Chitotsu nie była gotowa na córkę, podłamała się i opuściła kraj. Nie wiadomo, gdzie się podziewa.
Dziewczyna więc od 3 roku życia była wychowywana tylko przez ojca, Vincenta. Żyło się im dobrze, w małym miasteczku obok Londynu. Mieli dom z ogrodem, życie było spokojne. Dziewczynka wykazywała zdolności magiczne, bo w końcu rodzice byli czarodziejami, ale tata nie uświadamiał jej o tym. W wieku 11 lat dostała list z Hogwartu, wydało się. Została przydzielona do Slytherinu. Sama nie wie dlaczego, może po ojcu - Ślizgonie? W każdym bądź razie nie była zbyt lubiana w swoim domu. Nie nienawidzi mugoli, nie pała się czarną magią.. Ale to cechy nabyte w Domu Węża, nie przychodzi się raczej z nimi. Więc może Chi jest tutaj z powodu ambicji, dążenia do celu nawet po trupach i sprytu? Wie tylko jedno - jest w dobrym miejscu, bo los tak chciał.
~~~~~~~~~~~~~~
„Pamiętaj, że wielu ludzi ginęło za swoje przekonania. To dość powszechne. Prawdziwa odwaga polega na tym, by żyć i cierpieć za to, w co wierzysz."
~~~~~~~~~~~~~~
Rodziny matki nie zna, z rodzicami ojca.. woli nie utrzymywać kontaktów. Staromagiczne małżeństwo, wywodzące się z rodu którego początki sięgają XVIII wieku nie mogło znieść myśli, że ich pierworodny syn ożenił się z jakąś kobietą ze wschodu. Ba, która nawet po kilku latach po prostu uciekła. Matka Vincenta uznała go za szaleńca, gdy ten rzucił pracę w Ministerstwie dla własnych badań dotyczących tego, co jeszcze można wcisnąć w rdzeń różdżki i jakie to ma skutki. Ślizgonka swoich dziadków ostatnio widziała jakieś 4 lata temu. Nie przepada za nimi. Popierają Voldemorta, ale są tchórzami, bo nawet się do niego nie przyłączą w obawie o własne życie. Po śmierci (a raczej zniknięciu, bo Chi zna głupie pomysły swojego ojca) Vincenta ich jedyny wkład w życie dziewczyny to wysyłanie jej pieniędzy na utrzymanie.
Jedyną osobą (a raczej stworzeniem), które Ślizgonka darzy niemalże rodzinną sympatią jest jej skrzatka domowa, Knocia. Ich relacje są inne, niż zazwyczaj między człowiekiem a skrzatem. Knotka nie jest w domu trzymana na siłę, ale nie odejdzie, bo ma bardzo dobre warunki i jest traktowana niczym członek rodziny. Vincent sprowadził ją, gdy jego córka miała około 5 lat. Skrzatka opiekowała się czasem dziewczyną, opowiadała jej bajki znane w swojej społeczności. Nigdy nie chodziła w poszarpanych ubraniach , ma nawet własny pokoik.
~~~~~~~~~~~~~~
"Nie można się kłócić z wszystkimi głupcami tego świata. Łatwiej ustąpić, a potem ich oszukać, gdy nie zwracają na ciebie uwagi..."
~~~~~~~~~~~~~~
Dziewczyna nie ma większych problemów z nauką - łatwo przyswaja wiedzę, chociaż i tak żyje w przekonaniu, że do niczego jej się to nie przyda. No bo, po co ma się uczyć właściwości jakiegoś śmierdzącego, paskudnego zielska, skoro w przyszłości ma zamiar latać nad ziemią i odbijać kijem tłuczka?
Już na trzecim roku Chi dostała się do drużyny Quidditcha. Co dziwne, dziewczyna gra na pozycji pałkarza, co jest dosyć niespotykane z jej chuderlawą posturą. Nie przeszkadza jej to w niczym, bo swoją rolę wypełnia bardzo dobrze. Chociaż jedynym, czego w tym nie lubi to masa siniaków i zadrapań, które dostaje w prezencie od piekielnej piłki.
Na szóstym roku została prefektem Slytherinu.
~~~~~~~~~~~~~~
Na pierwszy rzut oka można by uznać, że panna Greed jest idealnie wychowaną, młodą dziewczyną z dobrego domu, która jednak nie dopuszcza nikogo do siebie, izolując się we własnym towarzystwie.
Wykształceniu takiego mylnego wrażenia jest winne to, że od najmłodszych lat nie bała się wygłaszać poglądów sprzecznych z tymi, które są kojarzone ze Slytherinem. Ma w zwyczaju mówić o kilka słów za dużo, wdawać się w kłótnię z młodym fanem Czarnego Pana i później mieć zepsuty humor na cały dzień, reagując na wszelkie próby kontaktu z nią opryskliwością i cichym prychnięciem.
Nie miała przyjaciół, trzymała się raczej sama. Dopiero w okolicach szóstego roku otworzyła się troszeczkę, co zaowocowało nowymi znajomościami. Jednak - zauważyła wtedy, że zbyt szybko zaczyna komuś ufać, więc zatoczyła błędne koło nieświadomie raniąc przyjaciół swoim czasowym, nieznośnym zachowaniem. Stara się być spokojna, ale często wybucha, gdy to, co myśli o danej osobie przez przypadek wychodzi z jej ust.
Objęcie funkcji prefekta nieco ją zmieniło. Starała się być bardziej odpowiedzialną, rozsądną, mniej spontaniczną. Częściej już gryzła się w odpowiednim momencie w język, odwracając po chwili na pięcie i odchodząc korytarzem, żeby nie musieć zaczynać pojedynku wynikającego z różnicy poglądów z rozmówcą.
~~~~~~~~~~~~~~
"Gram brawury, trzy gramy głupoty."
~~~~~~~~~~~~~~
Jedynymi osobami, które zawsze (bez żadnego, kompletnie żadnego wyjątku) potrafią wytrącić ją z równowagi są panowie Mulciber i Avery, chodzący na tym samym roku co Chi do Slytherinu. Od najmłodszych lat darła z nimi koty, od drugiego roku zdarzało jej się raz na jakiś czas pojedynkować na korytarzu z Williamem, bo po prostu nie mogła wytrzymać tej okropnej, wrednej arogancji.
I tu objawia się kolejna cecha dziewczyny - biegle włada czarną magią. Ojciec, który uczęszczał niegdyś do Domu Węża słusznie zauważył, że jego córka musi sobie umieć poradzić i od najmłodszych lat uczył ją rzucania klątw. Zaznaczał jednak, że ma ich używać w kompletnej ostateczności, bo zaklęcia te potrafią wyrządzić więcej szkody, niż pożytku.
Pupil dziewczyny jest dosyć nietypowy, bo jest nim Lelek Wróżebnik, ptak zamieszkujący dziuple w Zakazanym Lesie. Podczas jednej przygody przyczepił się do Chi, no i został już na stałe.
Dziobie swoją właścicielkę, gdy coś mu nie odpowiada, ogólnie jest wybredny i humorzasty.
Nosi imię Devo.
~~~~~~~~~~~~~~
MARZENIE: kariera w lidze Quidditcha na pozycji pałkarza
HOBBY: projektowanie mioteł, "tuningowane" swojej własnej o pokrętełka wspomagające przyspieszenie w locie
ULUBIONY PRZEDMIOT: Historia magii/Eliksiry
ULUBIONA POTRAWA: pudding czekoladowy
SUMy: Wybitny - Eliksiry, Zaklęcia, Historia Magii, OPCM, Wróżbiarstwo. Powyżej oczekiwań: Transmutacja, Astronomia.
FOBIA: dziki
~~~~~~~~~~~~~~
„Pamiętaj, że wielu ludzi ginęło za swoje przekonania. To dość powszechne. Prawdziwa odwaga polega na tym, by żyć i cierpieć za to, w co wierzysz."
~~~~~~~~~~~~~~
Rodziny matki nie zna, z rodzicami ojca.. woli nie utrzymywać kontaktów. Staromagiczne małżeństwo, wywodzące się z rodu którego początki sięgają XVIII wieku nie mogło znieść myśli, że ich pierworodny syn ożenił się z jakąś kobietą ze wschodu. Ba, która nawet po kilku latach po prostu uciekła. Matka Vincenta uznała go za szaleńca, gdy ten rzucił pracę w Ministerstwie dla własnych badań dotyczących tego, co jeszcze można wcisnąć w rdzeń różdżki i jakie to ma skutki. Ślizgonka swoich dziadków ostatnio widziała jakieś 4 lata temu. Nie przepada za nimi. Popierają Voldemorta, ale są tchórzami, bo nawet się do niego nie przyłączą w obawie o własne życie. Po śmierci (a raczej zniknięciu, bo Chi zna głupie pomysły swojego ojca) Vincenta ich jedyny wkład w życie dziewczyny to wysyłanie jej pieniędzy na utrzymanie.
Jedyną osobą (a raczej stworzeniem), które Ślizgonka darzy niemalże rodzinną sympatią jest jej skrzatka domowa, Knocia. Ich relacje są inne, niż zazwyczaj między człowiekiem a skrzatem. Knotka nie jest w domu trzymana na siłę, ale nie odejdzie, bo ma bardzo dobre warunki i jest traktowana niczym członek rodziny. Vincent sprowadził ją, gdy jego córka miała około 5 lat. Skrzatka opiekowała się czasem dziewczyną, opowiadała jej bajki znane w swojej społeczności. Nigdy nie chodziła w poszarpanych ubraniach , ma nawet własny pokoik.
~~~~~~~~~~~~~~
"Nie można się kłócić z wszystkimi głupcami tego świata. Łatwiej ustąpić, a potem ich oszukać, gdy nie zwracają na ciebie uwagi..."
~~~~~~~~~~~~~~
Dziewczyna nie ma większych problemów z nauką - łatwo przyswaja wiedzę, chociaż i tak żyje w przekonaniu, że do niczego jej się to nie przyda. No bo, po co ma się uczyć właściwości jakiegoś śmierdzącego, paskudnego zielska, skoro w przyszłości ma zamiar latać nad ziemią i odbijać kijem tłuczka?
Już na trzecim roku Chi dostała się do drużyny Quidditcha. Co dziwne, dziewczyna gra na pozycji pałkarza, co jest dosyć niespotykane z jej chuderlawą posturą. Nie przeszkadza jej to w niczym, bo swoją rolę wypełnia bardzo dobrze. Chociaż jedynym, czego w tym nie lubi to masa siniaków i zadrapań, które dostaje w prezencie od piekielnej piłki.
Na szóstym roku została prefektem Slytherinu.
~~~~~~~~~~~~~~
Na pierwszy rzut oka można by uznać, że panna Greed jest idealnie wychowaną, młodą dziewczyną z dobrego domu, która jednak nie dopuszcza nikogo do siebie, izolując się we własnym towarzystwie.
Wykształceniu takiego mylnego wrażenia jest winne to, że od najmłodszych lat nie bała się wygłaszać poglądów sprzecznych z tymi, które są kojarzone ze Slytherinem. Ma w zwyczaju mówić o kilka słów za dużo, wdawać się w kłótnię z młodym fanem Czarnego Pana i później mieć zepsuty humor na cały dzień, reagując na wszelkie próby kontaktu z nią opryskliwością i cichym prychnięciem.
Nie miała przyjaciół, trzymała się raczej sama. Dopiero w okolicach szóstego roku otworzyła się troszeczkę, co zaowocowało nowymi znajomościami. Jednak - zauważyła wtedy, że zbyt szybko zaczyna komuś ufać, więc zatoczyła błędne koło nieświadomie raniąc przyjaciół swoim czasowym, nieznośnym zachowaniem. Stara się być spokojna, ale często wybucha, gdy to, co myśli o danej osobie przez przypadek wychodzi z jej ust.
Objęcie funkcji prefekta nieco ją zmieniło. Starała się być bardziej odpowiedzialną, rozsądną, mniej spontaniczną. Częściej już gryzła się w odpowiednim momencie w język, odwracając po chwili na pięcie i odchodząc korytarzem, żeby nie musieć zaczynać pojedynku wynikającego z różnicy poglądów z rozmówcą.
~~~~~~~~~~~~~~
"Gram brawury, trzy gramy głupoty."
~~~~~~~~~~~~~~
Jedynymi osobami, które zawsze (bez żadnego, kompletnie żadnego wyjątku) potrafią wytrącić ją z równowagi są panowie Mulciber i Avery, chodzący na tym samym roku co Chi do Slytherinu. Od najmłodszych lat darła z nimi koty, od drugiego roku zdarzało jej się raz na jakiś czas pojedynkować na korytarzu z Williamem, bo po prostu nie mogła wytrzymać tej okropnej, wrednej arogancji.
I tu objawia się kolejna cecha dziewczyny - biegle włada czarną magią. Ojciec, który uczęszczał niegdyś do Domu Węża słusznie zauważył, że jego córka musi sobie umieć poradzić i od najmłodszych lat uczył ją rzucania klątw. Zaznaczał jednak, że ma ich używać w kompletnej ostateczności, bo zaklęcia te potrafią wyrządzić więcej szkody, niż pożytku.
Pupil dziewczyny jest dosyć nietypowy, bo jest nim Lelek Wróżebnik, ptak zamieszkujący dziuple w Zakazanym Lesie. Podczas jednej przygody przyczepił się do Chi, no i został już na stałe.
Dziobie swoją właścicielkę, gdy coś mu nie odpowiada, ogólnie jest wybredny i humorzasty.
Nosi imię Devo.
~~~~~~~~~~~~~~
MARZENIE: kariera w lidze Quidditcha na pozycji pałkarza
HOBBY: projektowanie mioteł, "tuningowane" swojej własnej o pokrętełka wspomagające przyspieszenie w locie
ULUBIONY PRZEDMIOT: Historia magii/Eliksiry
ULUBIONA POTRAWA: pudding czekoladowy
SUMy: Wybitny - Eliksiry, Zaklęcia, Historia Magii, OPCM, Wróżbiarstwo. Powyżej oczekiwań: Transmutacja, Astronomia.
FOBIA: dziki
